زنــــدگی...

 

 

همه ی هستی من آیه تاریکی ست...

 که تورا در خود  تکرار کنان به سحر گاه ابدی خواد برد...

من در این آیه تورا آه کشیدم آه...

من در این آیه تورا به درخت و آب و آتش پیوند زدم...

زندگی شاید خیابان دراز است که زنی با زنبیلی از آن میگذرد...

زندگی شاید ریسمانی ست که مردی با آن خود را  از شاخه می آویزد...

زندگی شاید منم که خواهم باخت...

زندگی شاید سهم من است...

سهم من پایین رفتن از یک پله ی تاریک است...

سهم من سکوت بی پایان است...

                                                                 

پیر شدیم...

 

 

در بهار زندگی احساس پیری میکنم ...

 با همه آزادگی فکر اسیری میکنم...

بس که بد دیدم به یاران به ظاهر خوب خود...

 بعد از این بر کودک دل سخت گیری میکنم...

در برویم بسته ام...

از این و از آن خسته ام...  

من به جمع آشیان پاشیدگان پیوسته ام...

ای خدای آسمان بهتر تو میدانی که من...

بارها در راه او تا پای جان بنشسته ام ...

شمع بودن ذره ذره آب گشتن تا به کی؟؟؟

راه پر خاشاک را آرام رفتن تا به کی؟؟؟

 

 

این بود زندگی..؟؟

 

میزی برای کــــــــار

کاری برای تخــــــت

تختی برای خــــواب

خوابی برای جـــــان

جانی برای مـــــرگ

مرگی برای یـــــــاد

یادی برای سنــــگ...

 

 

گانوسا

 

 

هرشب بالا می اندازم

دانه های کوچک قرص هایی را

که التیام نخواهند بخشید

هیچ دردی را هرگز ..!

دردهایی هست که نمی شود به کسی گفت ،

دردهایی که مثل خوره روح را ...

میلی گرم های ریز رنگی را بلعیدن هم

دیگر، راه به جایی نمی برد انگار ...

                                                                                  گانوسا ممنون

بی تو...

 

 

 

بی تو ، مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم !


در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید


یادم آید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم


ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ


یادم آید : تو بمن گفتی :
ازین عشق حذر کن !
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب ، آئینة عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا ، که دلت با دگران است
تا فراموش کنی ، چندی ازین شهر سفر کن !


با تو گفتنم :
حذر از عشق ؟
ندانم
سفر از پیش تو ؟
هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پَر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو بمن سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم
باز گفتم که : تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم … !


اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب نالة تلخی زد و بگریخت !
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید


یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم
نگسستم ، نرمیدم


رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهای دگر هم
نه گرفتی دگر از عاشق آزده خبر هم
نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم !
بی تو ، اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم
                                                                         

                                                                                          فریدون مشیری

گم شده ام...

 

 کهکشان ها کو زمینم...؟

زمین کو وطنم...؟

وطن کو خانه ام ...؟

خانه کو مادرم ...؟

مادر...؟؟؟

کو کبوترانم..؟

معنای این همه سکوت چیست؟

من گم شدم در تو یا تو گم شدی در من ای زمان...؟؟؟

کاش هرگز آن روز از درخت انجیر پایین نیامده بودم...

 

                                                             (زنده یاد حسین پناهی)